Hymn Akatyst ku czci Bogarodzicy, prawdziwy klejnot patrystycznej poezji maryjnej, nie bez racji nazywany najpiękniejszym i najstarszym hymnem całej chrześcijańskiej literatury, poprzez wieki ożywiał i kształtował pobożność maryjną chrześcijan bizantyjskiego Wschodu. Zrodzony bardziej w sercu Kościoła niźli w umysłach uczonych nie ma on właściwie swego imienia. Imię nadał mu Kościół. Nazywa się go po prostu Akatyst (gr. akáthistos), co oznacza hymn śpiewany „stojąco”, na znak szacunku dla Słowa Wcielonego i wdzięczności dla Jego Dziewiczej Matki, „Walecznej Hetmanki”. Pochodzenie hymnu pozostaje właściwie nierozstrzygnięte. Tradycja przypisywała autorstwo Akatystu Romanowi Pieśniarzowi (gr. Melodos). Dziś wszakże opinie uczonych na ten temat są podzielone. Jakiekolwiek by nie było pochodzenie Akatystu, jest on dziś własnością całego Kościoła i świadkiem żywej przez wieki maryjnej pobożności ludu chrześcijańskiego.
Hymn skomponowany najprawdopodobniej z okazji święta Zwiastowania w pobożności ludowej Bizancjum zdobył sobie szczególną popularność po cudownej, przypisywanej wstawiennictwu Bogarodzicy, obronie Konstantynopola przed Awarami w roku 626. Wtedy to do istniejącego już hymnu dodano kondakion 1, mający charakter dedykacji, a całość stała się na wpół oficjalnym hymnem dziękczynnym Kościoła bizantyjskiego.
Dziękczynny charakter Akatystu i jego wielka popularność wśród wiernych uczyniły zeń z biegiem czasu oficjum wotywne ku czci Bogarodzicy, celebrowane przy różnych okazjach w ciągu całego roku.
Na Zachód Akatyst dotarł poprzez Italię południową i Rzym ok. VIII wieku. Przetłumaczony na łacinę w Wenecji, ok. roku 800, zaczął wywierać przemożny wpływ na łacińską poezje maryjną średniowiecza, włącznie z ukształtowaniem się litanii maryjnej. W czasach nowożytnych poczęto na nowo odkrywać Akatyst poprzez przekłady na języki narodowe.
Ostatnie lata przyniosły na Zachodzie ponowne odkrycie Akatystu i to nie tyle wśród uczonych, co w szerokich kręgach wiernych. Odkryto w nim szlachetną poezję liturgiczną zdolną wyrazić i trafnie kształtować modlitewne uczucia współczesnego człowieka w stosunku do Chrystusa i Jego Dziewiczej Matki.

I SOBOTA MIESIĄCA

Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen. Alleluja.

W Wielkim Poście należy opuścić powyższy śpiew: „Alleluja” a tam, gdzie następuje on w dalszej części nabożeństwa zastąpić śpiewem: „Chwała Tobie, Słowo Boże”.

Megalynarion

Prawdziwie godne to i sprawiedliwe, * wysławiać Ciebie, Bogurodzico, * zawsze chwalebną i nieskalaną * i Matkę naszego Boga. Czcigodniejszą od Cherubinów * i nieporównanie sławniejszą od Serafinów, * któraś w dziewictwie Boga - Słowo zrodziła, * Ciebie, prawdziwie Bogurodzicę, uwielbiamy.

Modlitwa wstępna do Niepokalanej

W miesiącach parzystych:

Cała piękna jesteś Maryjo i zmazy pierworodnej nie ma w Tobie! Takimi słowy pozdrawia Kościół Matkę Chrystusa. Jesteś cała piękna Bożą pięknością. Jesteś piękna pięknością Łaski. Nie ma w Tobie dziedzictwa grzechu pierworodnego. Jesteś Najświętsza. My również włączamy się w ten hymn uwielbienia. Wielbimy Trójcę Przenajświętszą za to szczególne wybranie, które stało się udziałem Niepokalanej. Z największą czcią wyznajemy tajemnicę odkupienia, która wypełniła się w Niej w sposób szczególny i wyjątkowy. Wpatrujemy się w duchowe piękno Niepokalanej, które łączy się z Jej Bożym Macierzyństwem. Patrzymy dzisiaj ze szczególną ufnością w stronę Tej, która tak głęboko związana jest z Kościołem, która stała się Jego Pierwowzorem.  Jest Przewodniczką w porządku (...) wiary, miłości i doskonałego zjednoczenia z Chrystusem. Wznosimy ku Niej oczy, aby objawiała nam coraz pełniej tajemnicę Chrystusa i Kościoła, w której Ona najbardziej jest obecna.

W miesiącach nieparzystych:

Wprowadzam nieprzyjaźń pomiędzy ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej; ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę.  Słowa te są obecne w teologii Niepokalanego Poczęcia. Bóg ogarnął nimi dzieje człowieka na ziemi po grzechu pierworodnym: nieprzyjaźń pomiędzy kusicielem - sprawcą grzechu a Niewiastą; nieprzyjaźń - zmaganie pomiędzy dobrem a złem, pomiędzy łaską a grzechem. To zmaganie wypełnia dzieje człowieka na ziemi, a w naszej epoce osiąga miarę napięcia. Ty, o Bogurodzico, jesteś w pośrodku naszych dziejów, pośrodku tego napięcia. Niepokalane Poczęcie nie wyłączyło Cię z nich, ale tym bardziej w nich zakorzeniło. O Ty, zwycięska w swym Niepokalanym Poczęciu. Oto ogarnia Cię moc najwyższego: Duch Święty - sprawca świętości. Dziedzictwo grzechu jest Ci obce, jesteś pełna łaski. Otwiera się w Tobie królestwo Boga samego. Otwiera się w Tobie nowa przyszłość człowieka, człowieka odkupionego, wyzwolonego od grzechu. Niech ta przyszłość przebija się przez mroki jak światło Adwentu, poprzez mroki, które zalegają Ziemię, które spadają na ludzkie serca i sumienia.

Kondakion 1

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Ikos 1

Archanioł z nieba posłan był, * by „Witaj” Matce Boga rzekł. * A kiedy ujrzał, że na jego bezcielesny głos * bierzesz na siebie ciało, Panie, * stanął w zachwycie wołając do Niej:

Raduj się, przez którą jaśnieje radość,
Raduj się, dla której klątwa odpuszczona,
Raduj się, która Adama podnosisz z upadku,
Raduj się, która od łez uwalniasz Ewę.

Raduj się, o wysokości, pojęciom ludzkim niedostępna,
Raduj się, głębino nawet anielskim okiem niezbadana,
Raduj się, bo jesteś tronem Króla,
Raduj się, bo dźwigasz Tego, co wszystkie dźwiga rzeczy.

Raduj się, gwiazdo Słońce nam ukazująca,
Raduj się, łono Boskiego wcielenia,
Raduj się, przez którą stworzenie się odnawia,
Raduj się, przez którą Stwórca dzieckiem się staje.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 2

Bacząc Najświętsza Panna na swoje dziewictwo * do Gabriela śmiele rzecze: * „Dziwne twej mowy znaczenie * i duszy mojej do pojęcia trudne. * Poczęcie bowiem bez męża udziału * i macierzyństwo głosisz mi wołając: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 2

Czeka Dziewica z upragnieniem * na poznanie niepoznawalnego * i rzecze Bożemu słudze: * „Czyż łono moje dziewicze może począć i porodzić syna? Powiedz mi”. * A on w bojaźni i czci rzekł Jej wołając:

Raduj się, wtajemniczona w niewymowną radę,
Raduj się, pełna wiary w sprawy milczenia godne,
Raduj się, któraś przedsmakiem cudów Chrystusowych,
Raduj się, pełnio wszystkiego, co o Nim jest prawdą.

Raduj się, drabino, po której sam Bóg z nieba zstąpił,
Raduj się, moście wiodący z ziemi ku niebiosom,
Raduj się, cudzie, o którym słów brak jest aniołom,
Raduj się, rano bolesna zadana demonom.

Raduj się, Światłość rodząca w sposób niewymowny,
Raduj się, któraś nikomu nie wyjawiła „Jak” swej tajemnicy,
Raduj się, która przekraczasz wiedzę wszystkich mędrców,
Raduj się, która wierzącym rozjaśniasz umysły.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 3

Dziewicę, co męża nie znała, * Moc Najwyższego okryła cieniem ku poczęciu; * a Jej łono nietknięte * urodzajną uczyniła rolą * dla wszystkich, którzy chcą zbierać zbawienie * tak Jej śpiewając: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 3

Elżbietę nawiedzić pobiegła * Panna napełniona Bogiem. * Dziecię w łonie Elżbiety zaraz rozpoznało Jej pozdrowienie z radością * i skokiem tylko zamiast śpiewu wołało do Bogurodzicy:

Raduj się, konarze pnia, co nie usycha,
Raduj się, pole rodzące Owoc nieskalany,
Raduj się, uprawiająca rolę Rolnika - ludzi przyjaciela,
Raduj się, która nam rodzisz Rodziciela życia.

Raduj się, niwo dająca obfitość zmiłowań,
Raduj się, stole pełny bogactw pojednania,
Raduj się, bo nam gotujesz łąkę słodkich rozkoszy,
Raduj się, bo duszom przystań spokojną sposobisz.

Raduj się, modlitwy kadzidło pachnące,
Raduj się, całego świata ceno pojednania,
Raduj się, dobroci Boża śmiertelnym życzliwa,
Raduj się, któraś śmiertelnych śmiałym przystępem do Boga.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 4

Falami sprzecznych myśli szarpany jak burzą * chwiał się i gubił Józef. * Patrząc na Ciebie, dotąd nietkniętą od męża, * snuł ciemny domysł o tajemnym związku, o Nienaganna. * Lecz pouczony od Ducha Świętego o tym poczęciu * zawołał: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Na zakończenie tej części nabożeństwa należy powtórzyć Kondakion 1:

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Zakończenie Akatystu - modlitwa dziękczynna

Przyjmij, o Potężna, najczystsza Pani i Królowo nasza, Boża Rodzicielko, te pochwalne hymny, które Tobie Jedynej z wdzięcznością śpiewamy, my, słudzy Twoi niegodni. Wybrana spośród wszystkich pokoleń, nad wszystkie stworzenia nieba i ziemi wspanialszą się okazałaś. Za Twym udziałem Pan Zastępów jest z nami, przez Ciebie poznaliśmy Syna Bożego i nasyciliśmy się świętym Jego Ciałem i Krwią najczystszą. Dlatego błogosławiona jesteś z pokolenia na pokolenie, o przez Boga wysławiona, wspanialsza od Cherubinów i czcigodniejsza od Serafinów. W tej oto godzinie, o pełna chwały Bogurodzico Najświętsza, nie ustawaj w modlitwie za nas, niegodne Twe sługi, byśmy od wszelkiej złej myśli i od wszelkiego nieszczęścia wolni byli i od wszelkiej szatańskiej złośliwości uchronieni. Aż do chwili ostatniej wstawiając się za nami, zachowaj nas nienagannymi. Orędownictwem bowiem Twoim i opieką chronieni, Jedynemu w Trójcy Bogu, Stwórcy wszechświata, składamy chwałę, cześć, hołd, i dziękczynienie, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

Modlitwa zawierzenia

Maryjo, Matko Boga i Człowieka Jezusa Chrystusa, który umierając na krzyżu dla naszego zbawienia dał nam Ciebie za Matkę. Mając w sercu wdzięczność za ten cudowny testament, chcemy jak ów uczeń stojący pod krzyżem, od tej godziny wziąć Cię na nowo do siebie. Chcemy zaprosić Cię do wszystkich domów naszej parafii, do wszystkich rodzin i małżeństw, do ludzi młodych i starszych, do samotnych, chorych i opuszczonych. Słysząc w sercach brzmienie Chrystusowych słów: „Oto Matka twoja”, wołamy pełni dziecięcej ufności: Okaż się nam Matką, otwórz dla nas Twe Niepokalane Serce, w którym tak jak w Biblii zapisane są najdroższe wspomnienia o Jezusie, gdzie rozważasz nieustannie wszystko to, co zachowałaś wiernie w swojej pamięci, od słodkich słów Gabriela w Nazarecie, pierwszego spojrzenia na Jezusa w Betlejem, od pierwszy raz powiedzianego do Ciebie słowa „mama” z ust Boga, przez to wszystko, o czym wiesz jedynie Ty i On, aż do Twego nieopisanego bólu na Golgocie, radości Zmartwychwstania i Wieczernika. Ty, która jesteś pokorną Służebnicą i Królową Niebios, która władasz Zastępami Aniołów i słyszysz najdelikatniejszy głos skargi twych dzieci, która jesteś Pogromczynią Szatana, Hetmanką waleczną a zarazem cichą piastunką serc łkających, których małość nie jest dla Ciebie przeszkodą. Ty która jesteś Arką Przymierza, która ogarnęła Nieogarnionego, w której zamieszkała Obecność Najświętszego, w której Słowo stało się Ciałem. Weź nas do swego Serca i daj nam słyszeć w Nim Słowo Życia. Daj nam tę wrażliwość na Jezusa i tęsknotę za Nim jakie rozpalają Twoją najczystszą duszę. Bądź nam Przewodniczką na drodze wiary i formą kształtującą nas na podobieństwo Twego Syna.

• Zawierzamy Ci duszpasterzy naszej parafii, tych którzy posługiwali jej dawniej, nas, którzy pracujemy dla niej teraz i tych, którzy przyjdą tu po nas. Maryjo, Królowo Apostołów, rozpalaj w nas najgorętsze umiłowanie Boga, abyśmy nigdy nie stali się pasterzami, którzy pasą sami siebie.

Po każdej prośbie wszyscy odpowiadają śpiewem:

- Włodawska Pani, usłysz dzieci Twoich śpiew!

• Zawierzamy Ci wszystkich, którzy należą do naszej parafii. Maryjo, Wspomożenie wiernych, wstawiaj się za tymi Twoimi dziećmi, aby nigdy nie utraciły Chrystusa.
• Zawierzamy Ci wszystkich zmarłych parafian. Maryjo, Bramo niebieska, uproś im łaskę oglądania Boga na wieki.
• Zawierzamy Ci wszystkich powołanych do służby Bożej z naszej parafii oraz tych, którzy rozeznają swoje powołanie. Maryjo, Przybytku sławny pobożności, daj im wytrwanie w gorliwości i pragnieniu Pana.
• Zawierzamy Ci wszystkich samotnych, bezrobotnych i tych, którym jest najciężej. Maryjo, Pocieszycielko strapionych, dodawaj im sił i upraszaj im łaski, których najbardziej potrzebują.
• Zawierzamy Ci wszystkie wspólnoty i dzieła ewangelizacyjne istniejące w naszej parafii. Maryjo, Przybytku Ducha Świętego, wspieraj je, aby były nowym powiewem Ducha Bożego dla wszystkich.
• Zawierzamy Ci katechetów, wychowawców i nauczycieli pracujących w naszej parafii. Maryjo, Stolico Mądrości, wspomagaj ich w przekazywaniu wiary w Chrystusa Pana.
• Zawierzamy Ci wszystkie osoby starsze i cierpiące z naszej parafii. Maryjo, Uzdrowienie chorych, ucz ich umiłowania krzyża i uproś siły do jego dźwigania.
• Zawierzamy Ci dzieci i młodzież naszej parafii. Maryjo, Przyczyno naszej radości, strzeż ich niewinności i czystości, otwieraj ich serca na Bożą mądrość, aby nią napełnieni wkroczyli w życie jako mocni i wiarygodni świadkowie Chrystusa.
• Zawierzamy Ci wszystkie rodziny naszej parafii. Maryjo, Opiekunko rodzin, strzeż je, aby były otwarte na życie, umacniaj je w wierności małżeńskiej, ucz je wzajemnej miłości. Otocz szczególną opieką te rodziny, które przeżywają trudne chwile, oraz te, które zostały rozbite, niech w Tobie znajdą umocnienie. Pamiętaj o tych, których powołaniem jest życie w samotności.
• Zawierzamy Ci wszystkich, którzy sprawują władzę nad naszym miastem, pracowników instytucji administracji, samorządowych i społecznych. Zatroskana Gospodyni z Nazaretu, opiekuj się wszystkimi, którzy odpowiadają za nasz wspólny dom.
• Zawierzamy Ci całe nasze miasto, siostrzaną parafię Najświętszego Serca Jezusowego i wszystkich mieszkańców Włodawy. Matko, która przed wiekami przybyłaś do naszego miasta w paulińskim orszaku z Jasnej Góry, nigdy nas nie opuszczaj, broń nas i umacniaj naszą wiarę.

Wszystkie prośby nasze ufnie Tobie powierzamy i wpatrzeni w oblicze Twoje jasnogórskie i włodawskie, naznaczone bliznami, mając je na sercach wypisane, wołamy wdzięczni praojców śpiewem:

Bogurodzica Dziewica, Bogiem sławiena Maryja! U Twego Syna, Gospodzina, Matko zwolena, Maryja. Ziści nam, spuści nam! Kyrie, eleison. Twego dziela Chrzciciela, Bożycze, usłysz głosy, napełń myśli człowiecze, słysz modlitwę, jąż nosimy. A dać raczy, Jegoż prosimy: a na świecie zbożny pobyt, po żywocie rajski przebyt! Kyrie, eleison.

II SOBOTA MIESIĄCA

Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen. Alleluja.

W Wielkim Poście należy opuścić powyższy śpiew: „Alleluja” a tam, gdzie następuje on w dalszej części nabożeństwa zastąpić śpiewem: „Chwała Tobie, Słowo Boże”.

Megalynarion

Prawdziwie godne to i sprawiedliwe, * wysławiać Ciebie, Bogurodzico, * zawsze chwalebną i nieskalaną * i Matkę naszego Boga. Czcigodniejszą od Cherubinów * i nieporównanie sławniejszą od Serafinów, * któraś w dziewictwie Boga - Słowo zrodziła, * Ciebie, prawdziwie Bogurodzicę, uwielbiamy.

Modlitwa wstępna do Niepokalanej

W miesiącach parzystych:

Niepokalana! Matko Boga i Matko ludzi! Uwielbiamy najwspanialsze dzieło, jakiego dokonała w Tobie Trójca Przenajświętsza w narodzeniu Chrystusa, Odkupiciela Świata, Twojego Syna. Dziękujemy Bogu za Ciebie - Pierwszą wśród Odkupionych, pierwszą pomiędzy wszystkimi dziećmi Adama, zachowaną od grzechu pierworodnego. O Maryjo! Bądź Matką naszego wyzwolenia od wszelkiego zła, które obciąża sumienie człowieka. Ty jesteś światłem pierwszego Adwentu! Ty jesteś Gwiazdą zaranną, która poprzedza przyjście Mesjasza. Teraz Kościół i ludzkość trwają już w trzecim tysiącleciu od przyjścia Chrystusa - bądź jego Gwiazdą zaranną, aby nas ciemności nie ogarnęły! Maryjo! Blasku niewinności! Wspieraj tych, którzy noszą w swoich sercach niepewność jutrzejszego dnia. Bądź dla nich w swym Niepokalanym Poczęciu odbiciem światłości, która zstąpiła na świat. Niech ta światłość przeprowadzi nas ku przyszłości. Zwierciadło Sprawiedliwości! Królowo i Matko Pokoju! Bądź z nami teraz, zawsze i w godzinę śmierci naszej.

W miesiącach nieparzystych:

Błogosławiona jesteś Ty, któraś uwierzyła!   Odkupienie świata rozpoczęło się w Tobie. Tyś pierwszą wśród odkupionych, Niewiasto obleczona w Słońce Bożego wybrania: łaski pełna. Wpatrujemy się w Adwent drugiego przyjścia, które zostało zapoczątkowane ofiarą Syna: Krzyżem i Zmartwychwstaniem - a w sercu Matki, które przebił miecz, odsłonił się ten, Który jest, Który był i Który przychodzi. Wpatrujemy się w znak Niewiasty, która jest pierwowzorem Kościoła i jego ciągłym adwentem. Cały Kościół wpatruje się w Ciebie, Bogurodzico. O Służebnico! Pokorna i przemożna zarazem, od początku dziejów uwikłana w walkę z tym, który jest ojcem kłamstwa, który zwodzi wszystek świat. W twym Niepokalanym Poczęciu jest dla nas zapowiedź zwycięstwa. Pod twoją obronę uciekamy się jeszcze raz, już w nowym tysiącleciu. Niech Słowo, które stało się Ciałem, trwa w Kościele, niech przenika od końca do końca i odmienia ludzkie myśli, serca i czyny. Niech będzie naszą przyszłością, adwentem wszystkich czasów, światłem i mocą pokoleń. O Pani nasza, Orędowniczko nasza, Pośredniczko nasza.

Kondakion 1

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Ikos 4

Gdy usłyszeli pasterze * aniołów śpiewanie o przyjściu Chrystusa w ciele, * pobiegli jak do Pasterza - ujrzeli Go jak Baranka bez skazy, * na łonie Maryi się pasł, * a oni hymn Jej zaśpiewali:

Raduj się, Matko Baranka i Pasterza,
Raduj się, zagrodo duchowych owieczek,
Raduj się, obrono od wilków niewidzialnych,
Raduj się, bramy raju nam otwierająca.

Raduj się, bo z ziemią śpiewają radosne niebiosa,
Raduj się, bo z niebem pląsa szczęśliwa ziemia,
Raduj się, Ty, apostołów niemilknące usta,
Raduj się, niezwyciężone męstwo zwycięstwa wieniec noszących.

Raduj się, podporo wiary naszej mocna,
Raduj się, łaski dowodzie jasny,
Raduj się, która piekło ogałacasz,
Raduj się, która nas chwałą przyodziewasz.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 5

Hen, ku Bogu lecącej gwiazdy * blaskiem urzeczeni * poszli za nią Magowie, * a trzymając się mocno niebieskiej latarni * znaleźli w jej promieniach potężnego Władcę, * i dostępując do Niedostępnego * witali Go wołając: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 5

I gdy ujrzeli synowie Chaldei * na rękach Dziewicy Tego, co ludzi stworzył swą ręką, * rozpoznali w Nim Pana, choć przyjął na się postać sługi. * Skwapliwie uczcili Go swymi darami, * a Błogosławionej wołali:

Raduj się, Matko Gwiazdy niezachodzącej,
Raduj się, promieniu dnia mistycznego,
Raduj się, gasząca zarzewie fałszu,
Raduj się, oświecająca wyznawców Trójcy Świętej.

Raduj się, przez którą tyran nieludzki wygnany ze swojego władztwa,
Raduj się, ukazująca Chrystusa - Pana, ludzi Przyjaciela,
Raduj się, wyzwalająca od pogańskiego bałwochwalstwa,
Raduj się, ocalająca od brudnych uczynków.

Raduj się, kładąca kres pogańskiej czci ognia,
Raduj się, tłumiąca płomień namiętności,
Raduj się, przewodniczko wierzących po drodze mądrości,
Raduj się, radości wszech ludzkich pokoleń.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 6

Jakże zmienieni w Boga niosących heroldów * wracali do Babilonu Magowie. * Spełniając Twe polecenie * wszystkim głosili o Tobie, żeś Zbawcą, * lecz pominęli Heroda - * głupca, co śpiewać nie umiał: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 6

Kiedyś Egipt oświecił światłem swojej prawdy, * przepędziłeś precz ciemności błędu. * Bożki egipskie, o Zbawco, nie mogły sprostać Twej sile - runęły. * A z ich niewoli wyrwani * wołali do Bogurodzicy:

Raduj się, która ludzi prostujesz ku górze,
Raduj się, która demony strącasz do przepaści,
Raduj się, błędu depcząca szaleństwo,
Raduj się, ujawniająca ułudę bałwanów.

Raduj się, morze, w którym faraon utonął duchowy,
Raduj się, skało, z której źródło tryska dla spragnionych życia,
Raduj się, słupie ognisty, wiodący przez ciemność,
Raduj się, osłono nad światem szersza niźli chmura.

Raduj się, pokarmie mannę nam zastępujący,
Raduj się, Służebnico Świętego Pokarmu,
Raduj się, ziemio Bożej obietnicy,
Raduj się, miodem i mlekiem płynąca.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 7

Lepszego pragnąc świata i odejścia w wieczność * chciał Symeon opuścić ziemi tej marność. * I wtedy dałeś mu się dzieckiem, * lecz on rozpoznał pełnię Boga w Tobie, * podziwiał mądrość Twoją niewymowną * i wołał: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Na zakończenie tej części nabożeństwa należy powtórzyć Kondakion 1:

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Dalej następują: „Zakończenie Akatystu - modlitwa dziękczynna” i „Modlitwa zawierzenia” - jak w I sobotę miesiąca.

III SOBOTA MIESIĄCA

Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen. Alleluja.

W Wielkim Poście należy opuścić powyższy śpiew: „Alleluja” a tam, gdzie następuje on w dalszej części nabożeństwa zastąpić śpiewem: „Chwała Tobie, Słowo Boże”.

Megalynarion

Prawdziwie godne to i sprawiedliwe, * wysławiać Ciebie, Bogurodzico, * zawsze chwalebną i nieskalaną * i Matkę naszego Boga. Czcigodniejszą od Cherubinów * i nieporównanie sławniejszą od Serafinów, * któraś w dziewictwie Boga - Słowo zrodziła, * Ciebie, prawdziwie Bogurodzicę, uwielbiamy.

Modlitwa wstępna do Niepokalanej

W miesiącach parzystych:

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który Ciebie, Dziewico z Nazaretu, napełnił wszelkim błogosławieństwem duchowym w Chrystusie. W Nim jesteś Niepokalanie Poczęta! Wybrana na Jego Matkę, zostałaś w Nim i przez Niego odkupiona bardziej niż ktokolwiek z ludzi! Wolna od dziedzictwa grzechu pierworodnego, poczęłaś się i przyszłaś na świat w stanie łaski uświęcającej: łaski pełna! Ty, która jesteś Pierwszą z Odkupionych, dopomóż nam, ludziom trzeciego tysiąclecia, odnaleźć naszą własną cząstkę w tajemnicy odkupienia, dopomóż nam, głębiej pojąć Boski i ludzki zarazem wymiar tej tajemnicy i pełniej czerpać z jego niewyczerpalnych zasobów: nam zgromadzonym w tej świątyni; tym, którzy poszukują Bożej miłości; i wszystkim braciom i siostrom, odkupionym bezcenną Krwią Chrystusa.
O to Cię prosimy w dzisiejszy dzień: o łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo.

W miesiącach nieparzystych:

Błogosławioną zwać mnie będą wszystkie pokolenia.  Właśnie dlatego wszystkie pokolenia zwą Cię błogosławioną, ponieważ jesteś służebnicą. Tak sama siebie nazwałaś w momencie Zwiastowania. Wyniesiona ponad wszystkich ludzi przez łaskę Bożego macierzyństwa wiedziałaś, że Ojciec Przedwieczny wzywa Cię do najszczególniejszej służby. Wszak On jest Tym, który wywyższa pokornych, a bogatych z niczym odprawia. Jest tym, który będąc bogatym, stał się ubogim, aby nas swym ubóstwem ubogacić – Twój Syn! Ty jesteś blisko każdego z nas. Patrzysz w ludzkie serca jak Matka. Chcemy dzisiaj otworzyć przed Tobą nasze serca; serca naszej epoki - serca niespokojne, serca zagrożone, serca szukające. Twoje miłosierne oczy ku nam zwróć. Pomóż nam odnajdywać siebie w Chrystusie, Twoim Synu. W Nim objawiła się Miłość, którą ojciec Przedwieczny umiłował świat. Ty, Maryjo, pomóż nam żyć według tej miłości. Pomóż nam przygotować się na przyjście Twego Syna w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Kondakion 1

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Ikos 7

Moc swą zjawiając Stwórca nowe ukazał stworzenie * nam, którzy przezeń jesteśmy. * Z łona, co nie zaznało nasienia, wyszedł * i ustrzegł to łono nienaruszone, * abyśmy cud ten uznając chwalili je i wołali:

Raduj się, kwiecie nigdy nie więdnący,
Raduj się, korono wstrzemięźliwości,
Raduj się, prawzorze jasny naszego zmartwychwstania,
Raduj się, ukazująca nam życie anielskie.

Raduj się, drzewo o słodkim Owocu - pokarmie wierzących,
Raduj się, listowie, w którego obfitym cieniu wielu się ukrywa,
Raduj się, boś w łonie nosiła zbłąkanych Przewodnika,
Raduj się, boś porodziła Wybawiciela pojmanych.

Raduj się, Ty, co łagodzisz Sędziego gniew sprawiedliwy,
Raduj się, przebaczenie niosąca dla wielu grzeszników,
Raduj się, szato dojrzałości ogołoconych z prawa do mówienia,
Raduj się, miłości wszelkie przewyższająca pragnienie.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 8

Narodzenie inne i obce naszemu widząc, * stańmy się obcy światu, * a umysł nasz skierujmy ku niebu. * Przez to Narodzenie * Najwyższy objawił się na ziemi pokornym człowiekiem, * pragnąc ku górze prowadzić wszystkich, * co doń wołają: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 8

O, Słowo, przebywające w pełni doczesności, * Ty nie opuszczasz wieczności swej wcale. * Jesteś wśród nas nieogarnione. * Albowiem Boskie ku nam zejście nie było tylko zmianą miejsca - * te narodziny z Dziewicy - * co Boga pełna słucha naszych głosów:

Raduj się, Ty, co ogarniasz Nieogarnionego,
Raduj się, bramo wzniosłej tajemnicy,
Raduj się, nowino sprzeciw budząca niewiernych,
Raduj się, chwało nieobalona wierzących.

Raduj się, tronie najświętszy Tego, co jest nad Cheruby,
Raduj się, mieszkanie wzniosłe Tego, co ponad Serafy,
Raduj się, która jednoczysz, co niepojednane,
Raduj się, która dziewiczość łączysz z macierzyństwem.

Raduj się, przez którą przestępstwo się gładzi,
Raduj się, przez którą raj nam się otwiera,
Raduj się, kluczu królestwa Chrystusa,
Raduj się, nadziejo szczęśliwej wieczności.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 9

Podziwiali aniołowie * wielkie dzieło Twojego wcielenia. * Widzieli jak nieprzystępny, Boże, * stałeś się przystępnym dla wszystkich człowiekiem. * Zamieszkałeś między nami * słuchając wołania: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 9

Retorzy, słów wielu miłośnicy, * milkną przed Tobą jak ryby bezgłośne - * widzimy to, Bogurodzico. * Nie mogą bowiem powiedzieć, jak pozostając dziewicą możesz rodzić. * My jednak tajemnicę Twoją podziwiając * wołamy z wiarą:

Raduj się, naczynie Bożej Mądrości,
Raduj się, skarbnico Jego opatrzności,
Raduj się, która mędrcom wytykasz niemądrość,
Raduj się, która uczonym wykazujesz nieuctwo.

Raduj się, bo przemądrzali badacze stali się głupcami,
Raduj się, bo twórcy mitów marnie przeminęli,
Raduj się, boś rozerwała Ateńczyków sidła,
Raduj się, bo sieci Rybakom napełniasz.

Raduj się, wyciągająca z otchłani niewiedzy,
Raduj się, wzbogacająca poznanie u wielu,
Raduj się, korabiu pragnących zbawienia,
Raduj się, porcie płynących przez życie.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 10

Samym sobą chcąc świat ocalić i uładzić * przyszedł nieprzymuszony Sprawca ładu, * a chociaż Bogiem jest nasz Pasterz, * ukazał się wśród nas podobnym nam Barankiem. * I nas, podobnych sobie, wzywając do siebie * jako Bóg słyszy wołanie: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Na zakończenie tej części nabożeństwa należy powtórzyć Kondakion 1:

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Dalej następują: „Zakończenie Akatystu - modlitwa dziękczynna” i „Modlitwa zawierzenia” - jak w I sobotę miesiąca.

IV SOBOTA MIESIĄCA

Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen. Alleluja.

W Wielkim Poście należy opuścić powyższy śpiew: „Alleluja” a tam, gdzie następuje on w dalszej części nabożeństwa zastąpić śpiewem: „Chwała Tobie, Słowo Boże”.

Megalynarion

Prawdziwie godne to i sprawiedliwe, * wysławiać Ciebie, Bogurodzico, * zawsze chwalebną i nieskalaną * i Matkę naszego Boga. Czcigodniejszą od Cherubinów * i nieporównanie sławniejszą od Serafinów, * któraś w dziewictwie Boga - Słowo zrodziła, * Ciebie, prawdziwie Bogurodzicę, uwielbiamy.

Modlitwa wstępna do Niepokalanej

W miesiącach parzystych:

Matko Niepokalana! W tym dniu pragniemy nade wszystko wypowiedzieć miłość i cześć, jaką otaczamy Twoje Niepokalane Poczęcie: znak Bożego Adwentu i ludzkiej nadziei. Wobec tego znaku stajemy z całym Kościołem, wszystkimi ludźmi dobrej woli, którzy cierpią rozdarcie wewnętrzne, z ludźmi, których życie skażone jest praktycznym materializmem. O Matko ludzi i ludów, Tobie znane są wszystkie ich cierpienia i nadzieje. Ty czujesz po macierzyńsku wszystkie zmagania pomiędzy dobrem i złem, światłością i ciemnością, jakie wstrząsają światem. Przyjmij nasze wołanie skierowane w Duchu Przenajświętszym wprost do Twego Serca i ogarnij miłością Matki i Służebnicy te ludy, które najbardziej na to czekają - a zarazem, których zawierzenia Ty również szczególnie oczekujesz. Niech dla wszystkich przybliży się czas pokoju i wolności, czas prawdy i sprawiedliwości. Okaż nam się Matką, chociaż tak mało na tę macierzyńską miłość zasługujemy. A jednak - miłość Matki jest zawsze większa! W niej objawia się Miłosierdzie Boga samego, które jest potężniejsze od wszelkiego zła, jakie rozpanoszyło się w dziejach człowieka i w jego sercu.

W miesiącach nieparzystych:

Matko Boża Niepokalanie Poczęta, jakże bliska jesteś Bogu, Służebnico Pańska! Jakże wyniesiona pośród wszystkich córek tej ziemi. Ty, która sama mówisz: ...uczynił mi wielkie rzeczy Ten, który możny jest i święte imię Jego.  Naucz nas tej tajemnicy Twojego Syna. Naucz nas, że Bóg jest wszystkim, że my jesteśmy z Jego stwórczej woli. Naucz nas, ludzi dwudziestego pierwszego stulecia, którzy zapatrzeni jesteśmy coraz bardziej i coraz wyłączniej w to tylko, co uczynił człowiek, i stale nam przypominaj, że ten, który uczynił i stale czyni wielkie rzeczy, to wpierw i przede wszystkim Bóg; Stwórca, Odkupiciel, Duch, który daje życie! Naucz nas, aby nasze dzieła nie obróciły się przeciw człowiekowi, ale służyły rozwojowi Prawdy i Miłości w naszym ludzkim świecie - a Prawda i Miłość są z Boga. Błogosławioną zwą Ciebie, Maryjo, pokolenia i narody na tylu miejscach ziemi. Sercem jesteśmy w tej chwili wszędzie, gdzie ludzkie serca zwracają się do Ciebie i Tobie zawierzają się tak, jak nas nauczył Twój własny Syn, Jezus Chrystus.

Kondakion 1

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Ikos 10

Śpieszą do Ciebie dziewice, * boś murem im obronnym i wszystkim, * co cię wzywają, Bogurodzico Dziewico. * Nieba i ziemi Stworzyciel przyozdobił Cię łaską, o Nieskalana. * A zamieszkawszy w Twoim łonie * nauczył wszystkich wznosić głos do Ciebie:

Raduj się, o wzniosła kolumno dziewictwa,
Raduj się, o bramo wiecznego zbawienia,
Raduj się, pierwszy owocu odrodzenia w Duchu,
Raduj się, szafarko wszech dobrodziejstw Bożych.

Raduj się, która odradzasz tych, co w grzechu są poczęci,
Raduj się, dająca mądrość tym, co nieroztropni,
Raduj się, odpędzająca tego, co dusze uwodzi,
Raduj się, rodząca Siewcę niewinności.

Raduj się, alkowo przeczystych zaślubin,
Raduj się, zaślubiająca dusze wierne Panu,
Raduj się, o piękna dziewic żywicielko,
Raduj się, weselna dusz świętych przyjaciółko.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 11

Śpiew pochwalny zawodzi, * gdy objąć chce Twych zmiłowań. * Choćbyśmy ofiarowali Ci ody * tak liczne, jak ziarnka piasku, o Królu święty, * nie osiągnęlibyśmy nigdy godnej miary tego, * co dajesz nam, którzy wołamy do Ciebie: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 11

Ty, o Najświętsza Dziewico, * jawisz się nam w ciemnościach jak światłodajna pochodnia. * Niematerialne zapalając światło * wiedziesz wszystkich do poznania Boga, * swoim blaskiem rozjaśniając umysły - * naszym uczczona wołaniem:

Raduj się, promieniu Słońca duchowego,
Raduj się, odbicie Światłości nieprzystępnej,
Raduj się, błyskawico dusze oświecająca,
Raduj się, gromie nieprzyjaciół rażący.

Raduj się, bo nam wysyłasz Światło jaśniejące,
Raduj się, bo nam wypuszczasz obficie płynącą Rzekę,
Raduj się, obrazie uzdrawiającej sadzawki,
Raduj się, niszcząca grzechu zmazę haniebną.

Raduj się, któraś kąpielą obmywającą sumienia,
Raduj się, dzbanie mieszalny, w którym radość się miesza,
Raduj się, woni, dobry zapachu Chrystusa,
Raduj się, życie, mistycznej i radosnej uczty.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 12

Udzielić pragnął łaski przebaczenia * za dawne winy Ten, * co długi wszystkich ludzi gładzi. * We własnej więc przybliżył się Osobie * do tych, co oddalili się od Jego łaski, * a potargawszy cyrograf ich winy, * słyszy z ust wszystkich wołanie: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 12

Wielbiąc pieśniami Twego Syna * chwalimy hymnem wszyscy też i Ciebie, * jako świątynię duchową, Bogurodzico. * Ten, który mieszkał w Twoim łonie * trzymając w dłoni wszystkie rzeczy, * Pan nasz, uświęcił Cię i uczcił * i nauczył nas wołać do Ciebie:

Raduj się, namiocie Boga oraz Słowa,
Raduj się, święta ponad «święte świętych»,
Raduj się, arko złocona przez Ducha Świętego,
Raduj się, niewyczerpana życia skarbnico.

Raduj się, czcigodny diademie królów bogobojnych,
Raduj się, chwało wysoka kapłanów pobożnych,
Raduj się, bastionie niezdobyty Kościoła świętego,
Raduj się, murze nieobalony Królestwa Bożego.

Raduj się, Ty, która wznosisz pomniki zwycięstwa,
Raduj się, która obalasz nieprzyjaciół naszych,
Raduj się, lekarstwo dla ciała mojego,
Raduj się, duszy mojej ocalenie.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 13

Zaiste, godna jesteś, Matko, wszelkiej chwały, * któraś między wszystkimi świętymi * Najświętsze zrodziła Słowo. * Racz przyjąć teraz ten nasz dar, * od wszelkiego nieszczęścia nas broń wszystkich. * Od przyszłej kary wybaw nas, * którzy pospołu do Ciebie wołamy: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Na zakończenie tej części nabożeństwa należy powtórzyć Kondakion 1:

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Dalej następują: „Zakończenie Akatystu - modlitwa dziękczynna” i „Modlitwa zawierzenia” - jak w I sobotę miesiąca.

V SOBOTA MIESIĄCA

Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen. Alleluja.

W Wielkim Poście należy opuścić powyższy śpiew: „Alleluja” a tam, gdzie następuje on w dalszej części nabożeństwa zastąpić śpiewem: „Chwała Tobie, Słowo Boże”.

Megalynarion

Prawdziwie godne to i sprawiedliwe, * wysławiać Ciebie, Bogurodzico, * zawsze chwalebną i nieskalaną * i Matkę naszego Boga. Czcigodniejszą od Cherubinów * i nieporównanie sławniejszą od Serafinów, * któraś w dziewictwie Boga - Słowo zrodziła, * Ciebie, prawdziwie Bogurodzicę, uwielbiamy.

Modlitwa wstępna do Niepokalanej

Słowo stało się Ciałem.  Posłuszna i pokorna przez wszystkie dni Twego życia. Jak bardzo Jesteś wyniesiona, słuchając słów w Nazarecie. Kiedy Słowo stało się Ciałem za sprawą Ducha Świętego, Ty stałaś się Matką Słowa. Jakże wyniósł Cię Twój Syn! Jak bardzo wyniósł w swym wcieleniu każdego człowieka! O Matko Słowa wcielonego, Matko tej największej godności, jakiej mógł dostąpić człowiek. Ty jesteś niepokalana wrażliwością serca ludzkiego na to, co Boże - co prawdziwe, piękne, dobre, co w Bogu ma swe źródło i swe spełnienie. Oblubienico Ducha, który przenika głębokości Boże, bądź z nami, ludźmi trzeciego tysiąclecia. Ty, Niepokalana Matko Syna Bożego, jesteś i naszą Matką, Matką ludzi, którym Twój Syn objawił pełnię ich powołania i wielką godność. Przenikaj nasze serca Twą wrażliwością, owym zmysłem wielkich Bożych spraw, abyśmy nie pozbawili sami siebie tej wielkości, którą obdarzył nas Ojciec.

Kondakion 1

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Ikos 13

Śpiewając pieśń pochwalną ustami niegodnymi, * ufność pokładamy w Miłosierdziu Bożym * i w Twojej, Boża Matko, obronie i orędownictwie za nas grzesznych przed Panem; * aby miastu naszemu błogosławił, * parafii naszej ochronę  i do Królestwa Niebieskiego przewodnictwo darował; * i zawsze bądź z nami wołającymi do Ciebie:

Raduj się, komnato raju najpiękniejsza,
Raduj się, ogrodzie Chrystusowy najchwalebniejszy,
Raduj się, Ducha Świętego przybytku,
Raduj się, anielskich zastępów wesele.

Raduj się, Dziewico najbłogosławieńsza,
Raduj się, macierzyńską miłość nam okazująca,
Raduj się, szatą czcigodną wszystkich osłaniająca,
Raduj się, łaski swoje na nas wylewająca.

Raduj się, Kościoła Chrystusowego przeniknięta świętością ozdobo,
Raduj się, kraju naszego pocieszenie,
Raduj się, proszącym pomoc okazująca,
Raduj się, wiary naszej mocna i niezniszczalna reduto.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 14

Łaską okryj nas Twoją, o Przenajświętsza Dziewico * ze wzbudzającej podziw ikony Twojej spływającą! * Dzięki wstawiennictwu Twemu kraj nasz uratuj i zmiłuj się nad nim, * w którym w czasach minionych za sprawą wielu cudów zajaśniałaś; * i daruj nam, wznoszącym modlitwy przed obrazem Twoim wybawienie; * nam, którzy śpiewamy Zbawicielowi i Bogu naszemu: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 14

Szlachcic cudem od śmierci ocalony * ku Tobie wznosił tu dziękczynienie * ślub uczyniwszy białych mnichów sprowadził, * ziemię swoją włodawską sługami Twymi na wieki naznaczył. * Przyszli w orszaku Ikonę Twoją niosąc świętą * i odtąd Włodawa śpiewa Ci wdzięcznie:

Raduj się, Bogarodzico Dziewico,
Raduj się, Bogiem sławiena Maryjo,
Raduj się, Twego Syna Gospodzina Matko,
Raduj się, rajskiego bytowania Pani.

Raduj się, całego świata zadziwienie,
Raduj się, grzesznych przebaczenie,
Raduj się, naśladowców Chrystusa podporo,
Raduj się, jutrznio Chrystusowa.

Raduj się, modlitwo matek nad dziecka kołyską,
Raduj się, strażniczko naszych rodzin,
Raduj się, opiekunko kobiet brzemiennych,
Raduj się, nasza pieśni nad pieśniami.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Kondakion 15

Pieśń śpiewamy i hymn pochwalny ofiarujemy Ci, Przenajświętsza Dziewico, * modlimy się przed ikoną Twoją, * na której widzimy rany rękami bezbożnych uczynione, * a z powodu przewinień naszych nieuleczalne; * lecz mając w Tobie za nas Orędowniczkę do Boga wołamy: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Ikos 15

Ze stolicy Twojej jasnogórskiej, o Królowo, * niechaj do granic Królestwa Twego sięga płaszcz opieki Twej przemożnej, * a uchroniwszy od niebezpieczeństw wszelakich * Włodawę w wierze na zawsze zachowa, * aby przez pokolenia następne w kościele tym niegasnący trwał śpiew dzieci naszych dla Ciebie:

Raduj się, powierniczko wszystkich spraw Kościoła,
Raduj się, przewodniczko biskupów i papieży,
Raduj się, tajemnico wzbudzająca trwogę,
Raduj się, świątynio Boga i Słowa.

Raduj się, Maryjo, z Jasnej Góry Królowo,
Raduj się, Maryjo, co w Ostrej świecisz Bramie,
Raduj się, leśniańska Matko jedności i wiary,
Raduj się, w Kodniu czuwająca nad Podlasiem.

Raduj się, Matko pocieszenia z Orchówka,
Raduj się, troskliwie patrząca z chełmskiej góry,
Raduj się, gospodyni w nadbużańskiej Włodawie,
Raduj się, miłości wiernego Ci ludu.

Witaj, Oblubienico Dziewicza.
Kondakion 16
O, powszechnie sławiona w pieśniach Matko! * Któraś zrodziła Najświętsze Słowo! * Wejrzyj teraz na Kościół i ziemię naszą; na dom Twój włodawski i parafię; * i przebłagaj Pana Miłosiernego Władcę, by ulitował się nad nami, * grzechów odpuszczenie, pomoc i pocieszenie darował ludowi kraju naszego * - wołającemu do Niego z wiarą: Alleluja.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Na zakończenie tej części nabożeństwa należy powtórzyć Kondakion 1:

O, Waleczna Hetmanko, * zwycięską wdzięczności pieśń, * z niewoli wyswobodzeni, słudzy Twoi, niesiem Ci Bogurodzico. * Ty, która posiadasz moc niezwyciężoną, * od wszelkich nieszczęść wybaw nas, * byśmy do Ciebie wołali: * Witaj, Oblubienico Dziewicza.

Dalej następują: „Zakończenie Akatystu - modlitwa dziękczynna” i „Modlitwa zawierzenia” - jak w I sobotę miesiąca.